خبرنامه

نام:
ایمیل:
موبایل:
 

عملکرد سیستم حفاظت کاتدی

عملکرد سیستم حفاظت کاتدی

 

پس از نصب يك سيستم حفاظت كاتدي، جهت حصول اطمينان از عملكرد سيستم، بايد اختلاف پتانسيل بين خاك و سازه فلزي مدفون اندازه­گيري شود. اساس اين اندازه­گيري اعمال يك جريان (حاصل از اختلاف پتانسيل بين خاك و سازه تحت حفاظت) مي­باشد. اختلاف پتانسيل مذكور در اثر افت ولتاژ سازه مدفون، مقاومت بين سازه و خاك و در نهايت پلاريزاسيون مي­باشد. واضح است كه با توجه به شرايط خاك از نظر مقاومت الكتريكي و درجه عايقي پوشش مصرفي و سطح لوله، مقدار جريان مورد نياز جهت جلوگيري از خوردگي سطح سازه مدفون، متفاوت خواهد بود. لذا نمي­توان مقدار جريان را به عنوان معياري جهت ارزيابي نحوه عملكرد سازه مدفون تحت حفاظت كاتدي استفاده نمود. بنابراين پتانسيل جديدي را كه لوله بعد از اعمال جريان حفاظتي اختيار خواهد كرد به عنوان معيار محسوب مي­نمايند. استانداردهايي جهت كمك به اندازه­گيري نحوه عملكرد يك سيستم حفاظت كاتدي تهيه شده است كه در بخش معيار­هاي حفاظت كاتدي به آن اشاره گرديد. معيار فوق براي سازه­اي از جنس فولاد در الكتروليتي مانند خاك برابر 850 mv-  مي­باشد. مقدار منفي بيانگر اين واقعيت است كه سازه نسبت به خاك از پتانسيل منفي­تري برخوردار بوده و جريان حفاظت كاتدي به سمت محيط­هاي آندي جريان دارد.
اندازه­ گيري اين اختلاف پتانسيل بايستي در فواصل مكاني و زماني مشخص كه توسط طراح سيستم تعيين مي­گردد انجام پذيرد. در فواصل مكاني مشخصي كه حداقل هر 500 متر و حداكثر هر 1000 متر مي­باشد با نصب يك ايستگاه اندازه­گيري پتانسيل سهل­تر خواهد گرديد. اين ايستگاه كه تست پوينت (TEST POINT) ناميده مي­شود شامل جعبه­اي است كه كابل متصل شده به لوله (و يا هر سازه فلزي تحت پوشش سيستم حفاظت كاتدي) به روش جوش احتراقي (CADWELD) در آن مستقر گرديده است تا اندازه گيري مذكور توسط يك ولت­متر و نيم پيل مرجع مس­ ـ سولفات مس انجام پذيرد. استفاده از نيم پيل مرجع دائمي در كف مخازن روزميني با قطر زياد از جمله مواردي است كه طراح جهت سهولت و امكان انجام اين اندازه گيري بايستي به آن توجه داشته باشد.

معيار اختلاف پتانسيل ياد شده بستگي به شرايط محيطي متفاوت خواهد بوده به عنوان نمونه در صورتي­كه وجود خوردگي ميكروبيولوژي در خاك منطقه به اثبات رسد اين معيار يعني 850 mv-  حداقل100 mv-   شيفت پيدا كرده و به 950 mv-  مي­رسد به عبارت ديگر در مناطقي كه خوردگي ميكروبيولوژي در خاك منطقه وجود داشته باشد اين معيار حداقل 950 mv-  خواهد بود. همان­طور كه اين معيار داراي حداقل مي­باشد بديهي است كه داراي محدوده­ای به عنوان حداكثر مقدار مجاز نيز باشد. حداكثر مقدار اين معيار بستگي به نوع پوشش لوله دارد. بدين ترتيب كه اگر پوشش لوله از نوع سرد باشد اين مقدار نبايستي از 1600 mv-  تجاوز نمايد و در صورتي­كه پوشش لوله از نوع گرم باشد حداكثر مقدار مجاز اين معيار 2200 mv-  خواهد بود. در صورتي­كه حداكثر معيار فوق رعايت نشود پوشش لوله آسيب ديده و عواقب بعدي را به دنبال خواهد داشت.

 

آمار بازدید کنندگان

  • افراد آنلاین : ۱
  • تعداد بازدید امروز : ۴۴
  • تعداد بازدید دیروز : ۱۲۷
  • تعداد بازدید هفته : ۸۲۱
  • تعداد بازدید ماه : ۳,۴۴۷
  • تعداد بازدید کل : ۲۸۷,۶۸۸